Paweł Althamer

Urodził się 1967 roku w Warszawie. Mieszka na warszawskim Bródnie. W latach 1988-1993 studiował na Wydziale Rzeźby warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Grzegorza Kowalskiego. Już w czasie studiów, od 1991 wystawiał wspólnie z kolegami z pracowni, m.in. z Katarzyną Kozyrą, Charakterystyczny styl studentów Kowalskiego eksperymentowania ze sztuką przyczynił się do stworzenia zjawiska określanego mianem "pracowni Kowalskiego" -"Kowalni".

Althamer jest rzeźbiarzem, performerem, twórcą instalacji oraz filmów wideo. Od początku studiów zajmował się rzeźbieniem figur przy użyciu prostych technik i niekonwencjonalnych materiałów: trawy, patyków, skóry i jelit zwierzęcych oraz konopi (praca dyplomowa Autoportret). Rozwinięcie wcześniejszych zainteresowań artysty stanowi praca Bajka z 1994. Jest to grupa naturalnej wielkości manekinów w tanecznym kręgu, uformowanych z metalowej siatki, ubranych w prawdziwe, zużyte ubrania, buty, czapki itp.

Drugim wątkiem twórczości artysty, rozwijanym również od lat studiów, są prace dotyczące problemu samotności, wyobcowania, izolacji. Kolejnym polem działań artysty jest "rzeźba" odnosząca się do relacji międzyludzkich i codziennych sytuacji. Autor aranżuje scenografię quasi-realnych miejsc, używając "przywłaszczonych" przedmiotów i urządzeń. Konstruuje specjalne przyrządy, jak kapsuły (na wzór statków kosmicznych), skafandry itp., bądź aranżuje sytuacje, w których dąży do oderwania się od rzeczywistości (performances Woda, czas, przestrzeń z 1990  i Kardynał z 1991).

Od połowy lat 90. w twórczości artysty ujawnia się zainteresowanie sprawami społecznymi, szczególnie refleksja nad rolą i miejscem sztuki w wielkich skupiskach miejskich. Mieszkając w bloku na warszawskim Bródnie obserwował i gromadził przykłady spontanicznej aktywności artystycznej mieszkańców. Efektem była wystawa-instalacja w warszawskiej Galerii A.R. w 1997 roku.

Jednym z najbardziej znanych działań artysty była akcja Bródno 2000. Mieszkańcy bloku przy ul. Krasnobrodzkiej 13, gdzie mieszka Althamer, utworzyli ogromny napis 2000 zapalając w określonym porządku światła w oknach, wykazując przy tym niespotykane zaangażowanie i dyscyplinę. Cała akcja trwała około 30 minut, zakończona wspólną biesiadą z udziałem ok. 3 000 osób.

Od połowy lat 90. Althamer współpracuje z Galerią FOKSAL, gdzie miał kilka wystaw. Jedną z jego ostatnich akcji było zamieszkanie w domku skonstruowanym na drzewie naprzeciwko okien nowo powstałej Fundacji Galerii FOKSAL (przełom 2001 i 2002). W 1997 Althamer został zaproszony do udziału w wystawie "Documenta X" w Kassel, na której zaprezentował projekt Astronauta 2. W 2003 brał udział w 50. Biennale Sztuki w Wenecji. We wrześniu 2003 Paweł Althamer został zwycięzcą trzeciej edycji konkursu Vincent dla artystów europejskich. Tę prestiżową nagrodę przyznaje holenderskie Bonnefantenmuseum w Maastricht.

Wybrane wystawy zbiorowe
1993 "Magowie i mistycy", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa
1994-1995 "Germination 8 ", European Biennial for Young Artists, ACADEMY ST. JOOST, Breda, ZACHĘTA, Warszawa ; "Un Vollkommen", MUSEUM BOCHUM, Bochum
1995 "Antyciała", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa
1999 "Figura w rzeźbie polskiej XIX i XX wieku", CRP Orońsko, ZACHĘTA, Warszawa
2000 "Manifesta 3", EUROPEAN BIENNIAL OF CONTEMPORARY ART, Lubljana

Cezary Bodzianowski

Urodził się w 1968 roku. Mieszka w Łodzi. W latach 1988-1990 studiował malarstwo w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a  w latach 1990-1994 w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Antwerpii. Mimo gruntownego wykształcenia malarskiego działa w całkiem innej dziedzinie sztuki. Powiedział kiedyś, że utrzymuje się z w wygranych w totolotku, grach  hazardowych oraz na giełdzie.

Bodzianowski to jedna z największych indywidualności w polskiej sztuce. Znany jest z niekonwencjonalnych zdarzeń z pogranicza performance'u i happeningu. Jego twórczość  skupia się na tropieniu i odkrywaniu absurdów rzeczywistości, a w swe akcje włącza przypadkowego, niczego niepodejrzewającego widza. Akcje te nazywa osobistym teatrem. Jednym z ich celów jest zaintrygowanie widza niecodzienną, wykreowaną przez artystę sytuacją. Dowcipne i inteligentne wydarzenia artystyczne inscenizowane są przez Bodzianowskiego w różnych przestrzeniach, także na ulicy czy w parku itp. Artysta koncentruje się na drobnych sytuacjach i szczegółach życia codziennego, zamieniając je w absurdalne narzędzia swoich działań.

Po ulotnych akcjach Bodzianowskiego pozostaje jedynie kilka zdjęć i wzmianki w mediach. Nie dbając o rozgłos nigdy nie zapowiada swoich oryginalnych projektów, dlatego często ich jednymi świadkami i uczestnikami są przypadkowi przechodnie. Niekiedy zdarza mu się zapraszać znajomych. Czasami happeningi artysty oglądają setki osób, czasami nikt.

Jest całkowicie nieprzewidywalny, oryginalny i wyrazisty, by tworzyć nie potrzebuje instytucji artystycznych, ani tłumnej publiczności. Jego sztuka jest poetycką kwintesencją rzeczywistości i w niej się rozgrywa. I chociaż tak naprawdę mało kto jest świadomym świadkiem jego akcji, opowiada się o nich znajomym i w tych opowieściach żyją one i rozwijają się dalej. Jego zaskakujące artystyczne prowokacje budzą poważną nadzieję, że choć życie przybiera coraz bardziej absurdalne kształty, jest jeszcze w świecie trochę miejsca na irracjonalne piękno i dobro.

Do najbardziej znanych akcji Bodzianowskiego należy fotografowanie się na plaży w Gąskach nad Bałtykiem z tęgimi kobietami(założył na tę okoliczność biustonosz). Innego dnia rankiem, wykorzystując hydrauliczny podnośnik, pukał do okien mieszkań pewnego z łódzkich bloków, aby powiedzieć mieszkańcom "Dzień dobry". Kilka lat temu krążył przez siedem godzin po krakowskim Rynku Głównym i wybranym przez siebie kobietom patrzył w oczy "z zimną krwią".

Kiedyś przebrany za przydrożną prostytutkę usiłował zatrzymywać samochody na jednej z głównych dróg. Innym razem przez kilka godzin siedział przy drodze udając grzybiarza z kilkoma pustymi wiaderkami. W Krakowie podczas wystawy impresjonistów w Muzeum Narodowym, Bodzianowski spędził cały dzień na staniu w tasiemcowej kolejce, po to tylko, aby za każdym razem, gdy był już blisko wejścia, zamienić się miejscami z przypadkową osobą z samego końca kolejki. Kiedy indziej artysta wypożyczył z toruńskiego muzeum parę meteorytów. Potem, trzymając je w ręku przez kilka godzin tkwił przed wejściem do muzeum.

Bodzianowski prezentował dotychczas swoje realizacje zarówno w galeriach m.in. Lublina, Olsztyna, Sandomierza, jak i w miejscach bezpośrednio ze sztuką niezwiązanych: w latarni morskiej, kopalni, poczekalni dworcowej, w komisariacie policji i na ulicy. Artysta uczestniczył m.in. w I Biennale Sztuki w Tiranie, w wystawie "Polacos" zorganizowanej w ramach roku polskiego w Hiszpanii , współpracuje także z Fundacją Galerii Foksal w Warszawie. Jest laureatem nagrody "Pegaza" za rok 2001. W 2002 uznany został jedną z największych osobowości polskiej sztuki w rankingu pisma "Raster". W roku bieżącym brał udział w wystawie "Sztuka współczesna dla wszystkich dzieci" w warszawskiej Zachęcie.

Oskar Dawicki

Urodził się w 1971 roku. Jest jednym z najlepszych działających w Polsce performerów. Początkowo działał w Toruniu, gdzie w latach 1991-1996 studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie obecnie mieszka.

Jako performer działa od roku 1994. Zrealizował dotąd kilkadziesiąt przedstawień w kraju i zagranicą. Dawicki jest dość łatwo rozpoznawalny, m.in. z powodu oryginalnych strojów, w które się ubiera, zwłaszcza charakterystycznej połyskliwej fioletowo-niebieskiej marynarki.

Sztuka Dawickiego jest inteligentna, pełna wątpliwości, ale i poczucia humoru. Zorganizował m.in. performance polegający na oglądaniu przy zapalonych światłach nudnego, prawie niewidocznego filmu czy  inny, podczas którego wysyłał kolegę, aby przeprosił uczestników wystawy za brak głównego bohatera, gdyż  artysta "zaciął" się w windzie między piętrami. Goście mieli okazję się o tym przekonać oglądając specjalnie przygotowany film ukazujący Dawickiego uwięzionego w windzie.

Przez dwa lata pracował w jednej z krakowskich agencji reklamowych i po kryjomu umieszczał na zamawianych przez klientów drukach reklamowych swój miniaturowy autoportret. Proceder nie został zauważony, choć jego podobizna została powielona w tysiącach egzemplarzy. Innym razem wypełnił test na inteligencję, osiągając maksymalny wynik 200 punktów. Wypełniane testu poprzedzone było jednak kilkoma miesiącami ćwiczeń.

Jednym z najbardziej znanych performance'ów artysty było wykorzystanie agencji detektywistycznej do obserwacji. Oskara Dawickiego. "Poufny" projekt pod kryptonimem "O" zrealizowany został w czerwcu 2002 w Krakowie. Nieświadomi prawdziwego celu zlecenia detektywi przez kilka dni obserwowali Dawickiego, robiąc mu zdjęcia oraz raporty dotyczącego tego, gdzie był i co robił. "Powyższa obserwacja "O" pozwala stwierdzić, iż jest on człowiekiem spokojnym, związanym zawodowo i emocjonalnie z ruchem artystycznym. Wykonując wolny zawód ma dużo wolnego czasu, nie jest zamknięty w ramach czasu pracy. Zachowuje się jak większość ludzi wolnego zawodu. Mimo okazji nie nadużywa alkoholu i należy przypuszczać, że preferuje piwo" - stwierdzał raport z obserwacji. Od 2001 jest członkiem grupy Azorro, składającej się z artystów, działających w różnych dziedzinach sztuki (instalacja, obiekty, performances, fotografia, wideo).

Wybrane performances
1994 Galeria S, Toruń
1995 FABRYKA NORBLINA, Warszawa; MIEJSKA GALERIA DZIAŁAŃ, Warszawa, w ramach "Marcowych Godów 3", MUZEUM ARTYSTÓW, Łódź
1996 Galeria DZIEKANKA, Warszawa
1997 Galeria QQ, Kraków
1999 w ramach  "Wo ist Kunst Laboratory, Frauenfeld, Niemcy
2001 w ramach "Places and Between", Bergen, Norwegia; w ramach "Up zug festiwal", INSTYTUT GOETHEGO, Kraków; w ramach "Eventgarden", OGRÓD MUZEUM ARCHEOLOGICZNEGO, Kraków oraz festiwalu "Breaking News", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa; BUNKIER SZTUKI, Kraków
2002 Galeria RASTER, Warszawa; podczas pokazu "Fort Sztuki", Theatre 347, Paryż; w ramach festiwalu "performance Zona 4", Timiszoara; "Bone 5", SCHLACHTHAUS THEATER, Berno
2003  "Balkan", Galeria ROTOR, Graz

Wystawy indywidualne
1999 "Dasein Off", Galeria ZDERZAK, Kraków
2002 "Help!", Galeria RASTER, Warszawa; "Advertising Projekt", DISPLAY, Praga
2003 "O", ZACHĘTA, Warszawa

Wybrane wystawy zbiorowe
1996  "Wrażliwość multimedialna", BUNKIER SZTUKI, Kraków
2000 "Model do składania", CRP Orońsko
2001 26 YOUTH SALON, Zagrzeb
2002 "Look at me", novart.pl, BUNKIER SZTUKI, Kraków; "Sposób na życie", CSW Łaźnia, Gdańsk
2003 "Sztuka III RP", CRP Orońsko; "Biennale Fotografii Krajów Bałtyckich"

Elżbieta Jabłońska

Urodziła się w 1970 roku. Mieszka w Bydgoszczy. W latach 1990-1995 studiowała na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w 1995 obroniła z wyróżnieniem dyplom z grafiki warsztatowej w pracowni Leszka Kiljańskiego oraz aneks z rysunku u Bogdana Chmielewskiego. W 1996 została asystentką w Zakładzie Rysunku UMK w Toruniu. Związana jest również z bydgoskim klubem "Mózg".

W 2001otrzymała wyróżnienie rektora UMK za działalność artystyczną w roku akademickim 1999/2000. W tym samym roku otrzymała stypendium twórcze ministra kultury na rok 2002. W 2002 została nominowana do nagrody "Paszport Polityki" w dziedzinie "Plastyka", otrzymała także tytuł "Artysty Roku" w plebiscycie przeprowadzonym wśród czytelników lokalnego dodatku "Gazety Wyborczej" w Bydgoszczy. Również w 2002 tygodnik "Newsweek Polska" uznał Jabłońską za jedną z z najbardziej obiecujących indywidualności młodego pokolenia artystów polskich.

Elżbieta Jabłońska zajmuje się głównie instalacją i performances. Jej twórczość jest przede wszystkim ironicznym komentarzem do sytuacji i statusu kobiet w Polsce. To właśnie kobiety artystka czyni głównymi bohaterkami współczesnego życia. Nasycona sporą dawką humoru sztuka Elżbiety Jabłońskiej pozwala dostrzec to, co zazwyczaj niewidoczne i trudne do zaakceptowania w życiu społecznym.

W jednej ze swoich najbardziej znanych prac pt. Gry domowe przekształciła czołową ikonę popkultury Supermana w Supermatkę. Bohaterskie czyny Supermatki to prowadzenie domu, wychowywanie dzieci, praca zawodowa, a jednocześnie bycie matką, żoną, kucharką, pokojówką, kochanką, przyjaciółką i atrakcyjną kobietą. "Supermatka to mój niedościgniony ideał. Taka matka, która jest szczęśliwa, zadowolona, realizuje się, a przy tym jest świetna dla swojego dziecka" -powiedziała Jabłońska w jednym z wywiadów.

Wystawy indywidualne
1998 "Matka Polka prezentuje nr 1, Historie domowe. Obrazki z cyklu Kiedy Antek śpi", klub MÓZG, Bydgoszcz
1999  "Przez żołądek do serca", FORUM FABRIKUM, Łódź; 2000; "O czym marzą trzydziestolatki", klub MÓZG, Bydgoszcz
2000  "Leżenie", GALERIA RÓŻ, Toruń
2001 "Przenoszenie przedmiotów sztuki" Galeria ON, Poznań; "Linia sztuki 2", Dwudniowa Akcja Zewnętrzna, Galeria KRONIKA, Bytom; "Obrazki", Galeria TOK, Tuchola; "Matka Polka na Dzień Matki", ORANŻERIA I PAŁAC W LUBOSTRONIU; "Substancja odżywcza", BWA, Zielona Góra
2002  "Gry domowe",Galeria KRONIKA, Bytom; "Supermatka", ZACHĘTA, Warszawa; "Gry domowe", Galeria Zewnętrzna AMS, 400 billboardów; "Przez żołądek do serca. VI edycja projektu stołowego", Galeria  ARSENAŁ, Białystok; "Gry domowe", Galeria AMFILADA, Szczecin
2003  "Help Yourself", BAŁTYCKA GALERIA SZTUKI WSPÓŁCZESNEJ, Ustka
 
Wybrane wystawy zbiorowe
1995  "Oikos", MUZEUM im. LEONA WYCZÓŁKOWSKIEGO, Bydgoszcz
1999  Sympozjum Młodych, CENTRUM RZEŹBY POLSKIEJ, Orońsko
2000  "Konstrukcja w procesie", MUZEUM im. LEONA WYCZÓŁKOWSKIEGO, Bydgoszcz
2001 "Arte en Orbita - Combio Constante II", Saragossa; "Kobieta o kobiecie", GALERIA BIELSKA, Bielsko-Biała
2002  "Polacos .Nowa sztuka z Polski", LA CAPELLA, Barcelona; "Look at me", BUNKIER SZTUKI i PIĘKNY PIES, Kraków
2003 "Kobieta na duszę", Galeria Manhattan, Łódź;  "Architectures of Gender: Contemporary Women's Art in Poland", SCULPTURE CENTER, Nowy Jork; "Sztuka w  mieście". Zewnętrzna Galeria AMS 1998 - 2002", ZACHĘTA, Warszawa; BUNKIER SZTUKI, Kraków; ARSENAŁ , Białystok; "oder/odra 2003", TABAKFABRIK Vierraden,
Niemcy; "Biały Mazur - Künstlerinnen aus Polen", Neuer Berliner Kunstverein, Berlin

Paulina Ołowska

Urodziła się 1976 roku w Gdańsku. W latach 1995-1996 studiowała na Wydziale Malarstwa i Wideo w The School of the Art Institute of Chicago (SAIC). W latach 1997-2000 studiowała malarstwo i grafikę na Wydziale Malarstwa gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych.  Kilkakrotnie korzystała ze stypendiów zagranicznych - m.in. w 1998 Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Hadze, a w latach 1998-1999 Centro de Art Communication Visual (Arco) w Lizbonie. W 2000 otrzymała roczne stypendium dla młodych artystów w Centrum Sztuki Współczesnej w Kitakyushu w Japonii. W 2001 zdobyła stypendium amsterdamskiej  Rijskakademie vor beeldende Kunste.

Ołowska wprowadza sztukę w codzienne życie i miesza ze sobą różne porządki i gatunki: sztukę z modą, malarstwo z dekoratorstwem, nowoczesność z groteską. Łączy malarstwo, kolaż, instalacje, performances, muzykę. Tworzy m.in. ogromnych rozmiarów plakaty, które podszywają się swoją stylistyką pod billboardy reklamowe, zamalowuje ściany w przestrzeni publicznej, inscenizuje zdarzenia i interaktywne performances. "Moja dziedzina sztuki to malarstwo - interesuje mnie jako medium refleksyjne, romantyczne. Wideo i akcje performance lubię ze względu na ich siłę i łatwość posługiwania się nimi w sztuce XX wieku" - przyznała w jednej z wypowiedzi.

Artystkę interesują utopie związane z modernizmem i nowoczesnością. Fascynuje ją zwłaszcza romantyczna wizja przyszłości w ideach wczesnego Bauhausu, a także utopie z kręgu rosyjskiej awangardy i dadaizmu. W pracach Ołowskiej widoczna jest fascynacja klimatem, energią i świeżością pop-artu początku lat 60. i ruchu flower-power lat 70. Fotografie mody z polskich żurnali z lat 60. dostarczają inspiracji jej fotografii i malarstwu.

Wystawy indywidualne
1998 "Two Strangers on Saturnus", AKADEMIA KRÓLEWSKA,  Haga
1999 "Kto lubi styl sportowy", Galeria TELHAL 59, Lisbona
2000 "Na wiosnę", Galeria ENTROPIA, Wrocław; "Atlantika", Galeria SOAP, Kitakyushu, Japonia 2001 "Heavy Duty" (wspólnie z Lucy McKenzie), INVERLEITH HOUSE, Edynburg; "Abstrakcja w procesie", Galeria ZEBRA, Tartu, Estonia
2003 "In Lubelian", CABINET Gallery, Londyn

Wybrane wystawy zbiorowe
1999 warsztaty artystyczne Krajów Nadbałtyckich" Ars Novi' 99", kośćiół św. Mikołaja, Greifswald, Niemcy; "Exposiçao de Verano", QIUNTA de SAO MIGUEL, Lisbona; "Frango Sinatra", THE MILL GALLERY, Casalihno, Portugalia; "Shake the Disease", LOWER FLOYER GALLERY, Dundee Center for Contemporary Art, Dundee, Wielka Brytania
2000  "Nurse with Wound", Galeria KUNSTINOONE, Tallinn; "Bilet z Gdańska", Galeria KOŁO, Gdańsk; "Bari Bari in Japan", Centrum Sztuki Współczesnej w Kitakyushu, Japonia; "Najgroźniejsze pędzle", MUZEUM NARODOWE, Warszawa; Video Film Festiwal, APPLE ALTERNATIVE SPACE, Nagoya, Japonia; "Machfield", SCHIKANEDER KINO, Wiedeń
2001  "Hotel Subrosa", CABINETT Gallery, Londyn; "Mascarady", CSW Inner Spaces, Poznań
2002 "Germinations 13, ECOLE  NATIONALE SUPERIEURE DES BEAUX-ARTS, Paryż; "The Rules of Hospitality", NEU Galerie, Berlin
2003 "Architectures of Gender", SCULPTURE CENTER, Nowy Jork; 50. Biennale Sztuki, Aperto,Wenecja

Projekty
2001 "Marzenia prowincjonalnej dziewczyny" (z Julitą Wójcik i Lucy McKenzie), Sopot
2002 "Married by Power", TENT, Rotterdam (we współpracy z Jillem Magidem); "Cu Vi Parolas Esperanton?", CSW Zamek Ujzadowski, Warszawa; "Bauhaus Yoga project", SANDWICH PAMPHLET, Londyn
2003 "Nova Popularna - bar, miejsce spotkań artystów otwarty przy ul. Chmielnej w Warszawie" (we współpracy z Lucy McKenzie), artystki przygotowywały wystrój wewnętrzny oraz zaaranżowały wydarzenia muzyczne

Monika Sosnowska

Urodziła się w 1972 roku w Rykach. Mieszka i pracuje w Warszawie.  W latach 1993-1998 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W latach odbyła studia podyplomowe w Rijksakademie van Beeldende Kunste w Amsterdamie.

Prace Moniki Sosnowskiej mają ścisły związek z architekturą wnętrz, w których są prezentowane. Jej projekty polegają na aranżowaniu przestrzeni, przekształcaniu jej, wzbogacaniu, nierzadko w taki sposób, że widz doświadcza zachwiania poczucia rzeczywistości i zostaje wprowadzony niejako w inny świat, stworzony przez artystyczną wyobraźnię Sosnowskiej.

Prace Moniki Sosnowskiej przypominają scenografie przeniesione z magicznych bajek czy kreskówek. Artystka tworzy niemożliwą, niefunkcjonalną architekturę i iluzjonistyczne malarstwo ścienne, nawiązujące zarówno do staromodnej dekoracyjności wnętrz mieszkalnych, jak i nowoczesnej estetyki przemysłowej, do wzorzystych tapet i prostych wzorów znaków ostrzegawczych. Obrazy te zakłócają naturalny odbiór wnętrz pojawiając się w nich na zasadzie mylących psikusów.

Galeria Raster uznała Sosnowską za jedną z 10 najważniejszych i najbardziej obiecujących postaci w polskiej sztuce w rankingu przeprowadzonym w 2002 roku.

Wystawy indywidualne
1999  "The Shift", RIJKSAKADEMIE, Amsterdam
2000 "The Partly Non - Existent Space", RIJKSAKADEMIE, Amsterdam; "The Additional  Ilumination", RIJKSAKADEMIE, Amsterdam
2001 "Mała Alicja", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa
2002 "Bez tytułu", Fundacja Galerii FOKSAL, Warszawa
2003  "The Maquette", ICC, Sapporo

Wybrane wystawy zbiorowe
2000 "The Double Room", HANS BRINKER HOTEL, Amsterdam; "Painted Image Limited",  OUTLINE GALLERY, Amsterdam; "Kunsvlaai", targi sztuki, Amsterdam
2001 CENTRE DE SOLAI, Bamako, Mali ; "Il y a toujoure quelequn qui veux quelque  chose"  Gelerie du JOUR, Paryż; 1st Biennale of Tirana; "Oikos", MUZEUM im. LEONA  WYCZÓŁKOWSKIEGO, Bydgoszcz; "Kocham cię z daleka", ARSENAŁ, Poznań
2002 "Fair", ROYAL COLLEGE OF ART, Londyn; Kwangju Biennale; Manifesta 4, Frankfurt;  "Kunstexpeditionen", SONY CENTRE, Berlin; "In Capital Letters", KUNSTHALLE, Basel;
2003  "Architectures of Gender: Contemporary Women's Art in Poland", SCULPTURE  CENTRE, Nowy Jork; "Sztuka współczesna dla wszystkich dzieci", ZACHĘTA, Warszawa;;  "Statements", Art Basel (nagroda Baloise Art Prize); 50. Biennale Sztuki, Aperto Wenecja ; 8. Istambul Biennale.

Julita Wójcik

Urodziła się w 1971 roku w Gdańsku, tam też mieszka i pracuje. W latach 1986-1991 uczennica Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni. W latach 1991-1997 studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. W 1996 została asystentem-stażystą w pracowni dyplomowej Franciszka Duszeńki. Rok później obroniła dyplom na Wydziale Rzeźby. Promotorem pracy był Duszenko, zaś aneks z ceramiki uzyskała u Henryka Luli.

Julita Wójcik jest autorką licznych performance'ów, akcji i zdarzeń artystycznych. Największy rozgłos przyniosła jej akcja Obieranie ziemniaków w warszawskiej Zachęcie w lutym 2001, kiedy to przez kilka godzin obierała 50 kilogramów ziemniaków. W swojej twórczości Wójcik eksponuje codzienność i zwykłość życia kobiety. Gotuje, szydełkuje, uprawia ogródek, sprząta. Wraz z inną artystką z Trójmiasta Pauliną Ołowską zaprezentowała w jednym z prywatnych mieszkań w Sopocie projekt Marzenie prowincjonalnej dziewczyny.

Sama Julita Wójcik w wywiadach bezpretensjonalnie deklaruje zamiłowanie do prac domowych. "Jestem zwyczajną dziewczyną i nie czuję potrzeby udawania, pozowania na kogoś innego. Robiąc swoją sztukę nie robię nic innego niż codziennie każdy człowiek. Nie chcę, żeby widzowie choćby przez chwilę nad czymkolwiek się zastanawiali: wszystko już jest podane. Im więcej realizmu, tym lepiej. Pełen naturalizm, taka jestem, po prostu" - deklarowała w rozmowie z pismem "Aktivist".

Dużą wagę przywiązuje do estetyki swoich projektów. Są one starannie aranżowane pod względem formalnym. Artystka odżegnuje się jednak od jakiegokolwiek patosu i twierdzi, że jej twórczość nie posiada założonych z góry znaczeń.

Wójcik jest laureatką wielu nagród i wyróżnień, otrzymała m.in. I nagrodę za ceramikę przyznaną przez Wydział Rzeźby ASP w Gdańsku (1993-94); stypendium Ministra Kultury i Sztuki (1995-1996); specjalne wyróżnienie w konkursie na pomnik ofiar pożaru hali Stoczni Gdańskiej (1996); stypendium Fundacji Kultury na projekt Akwarele/Watercolors; stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2001), nominację do "Paszportu Polityki 2001".

Wybrane wystawy indywidualne
2000 "Rozrywki", mobilna galeria BAGATT, na otwarciu wystawy "Scena 2000", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Pranie mózgu",  klub MÓZG, Bydgoszcz; "Marzenie prowincjonalnej dziewczyny", Sopot
2000-2001 "Mój ogród" - akcja artystyczna polegająca na założeniu i prowadzeniu ogrodu warzywno-kwiatowego w centrum miasta, Gdynia
2001 "Akwarele" - akcja malowania na wodzie, jezioro Ukiel, Olsztyn; "Obieranie ziemniaków", Mały Salon,  ZACHĘTA, Warszawa
2002 "Piaskownica z widokiem" (zdarzenie), Gradowa Góra, Gdańsk

Wybrane wystawy zbiorowe
 1998 "Serweta", Galeria REFEKTARZ, Kartuzy
1999 Warsztaty artystyczne Krajów Nadbałtyckich "Ars Novi'99";  kościół św. Mikołaja, Greifswald, Niemcy
2000  Warkocze", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa
2001  Maskarady", CSW Inner Spaces, Poznań; "Poza postmodernizm", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa;  "Pop elita", BUNKIER SZTUKI, Kraków; "Relaks", Galeria ARSENAŁ, Białystok;  "Principium", SPIŻ 7, Gdańsk
2002 "Rzeczywiście. Młodzi są realistami", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Mia100 kobiet", Centralny Dom Qultury, Warszawa; "Pomaluj swój plener", ArtGenda, PONTON GALERIE, Hamburg
2002 "Dzianina, codzienny obraz dla każdego", billboard Zewnętrznej Galerii AMS, w ramach wystawy "Novart", BUNKIER SZTUKI, Kraków
2003 "kobieta na duszę", Galeria Manhattan, Łódź; "Architectures of Gender. Contemporary Women's Art in Poland", SCULPTURE CENTER, Nowy Jork.

Julita Wójcik

Urodziła się w 1971 roku w Gdańsku, tam też mieszka i pracuje. W latach 1986-1991 uczennica Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni. W latach 1991-1997 studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. W 1996 została asystentem-stażystą w pracowni dyplomowej Franciszka Duszeńki. Rok później obroniła dyplom na Wydziale Rzeźby. Promotorem pracy był Duszenko, zaś aneks z ceramiki uzyskała u Henryka Luli.

Julita Wójcik jest autorką licznych performance'ów, akcji i zdarzeń artystycznych. Największy rozgłos przyniosła jej akcja Obieranie ziemniaków w warszawskiej Zachęcie w lutym 2001, kiedy to przez kilka godzin obierała 50 kilogramów ziemniaków. W swojej twórczości Wójcik eksponuje codzienność i zwykłość życia kobiety. Gotuje, szydełkuje, uprawia ogródek, sprząta. Wraz z inną artystką z Trójmiasta Pauliną Ołowską zaprezentowała w jednym z prywatnych mieszkań w Sopocie projekt Marzenie prowincjonalnej dziewczyny.

Sama Julita Wójcik w wywiadach bezpretensjonalnie deklaruje zamiłowanie do prac domowych. "Jestem zwyczajną dziewczyną i nie czuję potrzeby udawania, pozowania na kogoś innego. Robiąc swoją sztukę nie robię nic innego niż codziennie każdy człowiek. Nie chcę, żeby widzowie choćby przez chwilę nad czymkolwiek się zastanawiali: wszystko już jest podane. Im więcej realizmu, tym lepiej. Pełen naturalizm, taka jestem, po prostu" - deklarowała w rozmowie z pismem "Aktivist".

Dużą wagę przywiązuje do estetyki swoich projektów. Są one starannie aranżowane pod względem formalnym. Artystka odżegnuje się jednak od jakiegokolwiek patosu i twierdzi, że jej twórczość nie posiada założonych z góry znaczeń.

Wójcik jest laureatką wielu nagród i wyróżnień, otrzymała m.in. I nagrodę za ceramikę przyznaną przez Wydział Rzeźby ASP w Gdańsku (1993-94); stypendium Ministra Kultury i Sztuki (1995-1996); specjalne wyróżnienie w konkursie na pomnik ofiar pożaru hali Stoczni Gdańskiej (1996); stypendium Fundacji Kultury na projekt Akwarele/Watercolors; stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2001), nominację do "Paszportu Polityki 2001".

Wybrane wystawy indywidualne
2000 "Rozrywki", mobilna galeria BAGATT, na otwarciu wystawy "Scena 2000", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Pranie mózgu",  klub MÓZG, Bydgoszcz; "Marzenie prowincjonalnej dziewczyny", Sopot
2000-2001 "Mój ogród" - akcja artystyczna polegająca na założeniu i prowadzeniu ogrodu warzywno-kwiatowego w centrum miasta, Gdynia
2001 "Akwarele" - akcja malowania na wodzie, jezioro Ukiel, Olsztyn; "Obieranie ziemniaków", Mały Salon,  ZACHĘTA, Warszawa
2002 "Piaskownica z widokiem" (zdarzenie), Gradowa Góra, Gdańsk

Wybrane wystawy zbiorowe
 1998 "Serweta", Galeria REFEKTARZ, Kartuzy
1999 Warsztaty artystyczne Krajów Nadbałtyckich "Ars Novi'99";  kościół św. Mikołaja, Greifswald, Niemcy
2000  Warkocze", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa
2001  Maskarady", CSW Inner Spaces, Poznań; "Poza postmodernizm", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa;  "Pop elita", BUNKIER SZTUKI, Kraków; "Relaks", Galeria ARSENAŁ, Białystok;  "Principium", SPIŻ 7, Gdańsk
2002 "Rzeczywiście. Młodzi są realistami", CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa; "Mia100 kobiet", Centralny Dom Qultury, Warszawa; "Pomaluj swój plener", ArtGenda, PONTON GALERIE, Hamburg
2002 "Dzianina, codzienny obraz dla każdego", billboard Zewnętrznej Galerii AMS, w ramach wystawy "Novart", BUNKIER SZTUKI, Kraków
2003 "kobieta na duszę", Galeria Manhattan, Łódź; "Architectures of Gender. Contemporary Women's Art in Poland", SCULPTURE CENTER, Nowy Jork.